SEVGÄ° VE PAYLAÅžIM
Bir gün sormuşlar ermişlerden birine:
– Sevginin sadece sözünü edenlerle,
onu yaşayanlar arasında ne fark vardır?
– Bakın göstereyim, demiş, ermiş.
Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları
çağırarak onlara bir sofra hazırlamış.
Hepsi oturmuÅŸlar yerlerine.
Derken tabaklar içinde sıcak çorbalar gelmiş
ve arkasından da ‘derviş kaşıkları’ denilen
bir metre boyunda kaşıklar.
ErmiÅŸ sofradakilere,
“Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.”
diye bir de ÅŸart koymuÅŸ.
“Peki!” deyip içmeye teşebbüs etmişler.
Fakat o da ne?
Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü
döküp saçmadan götüremiyorlar ağızlarına.
En sonunda bakmışlar beceremiyorlar,
öylece aç kalkmışlar sofradan.
Bunun üzerine, “Şimdi..” demiş ermiş:
– Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım yemeğe.
Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen
ışıklı insanlar gelmiş oturmuş sofraya bu defa.
“Buyrun.” denilince,
her biri uzun boylu kaşığını çorbaya daldırıp,
sonra karşısındaki kardeşine uzatarak içirmiş.
Böylece her biri diğerini doyurmuş
ve şükrederek kalkmışlar sofradan.
“İşte!” demiş ermiş ve eklemiş:
– Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür
ve doymayı düşünürse, o aç kalacaktır.
Ve kim kardeşini düşünür de doyurursa,
o da kardeşi tarafından doyurulacaktır.
Şüphesiz ve şunu da unutmayın,
hayat pazarında alan değil, veren kazançtadır daima.